موفقیت یکی از بزرگترین پیمانکاران راهسازی و سدسازی کشور

 

سید محمد صدر هاشمی نژاد متولد: 1329-شهر هنزاء،شهرستان رابر،استان کرمان

 

من در روستای هنزاءدر استان کرمان متولد شدم.هنزاء جایی است در کوهستان هزار بین جیرفت و رابر.پدر من فرد عالمی از خانواده روحانی و در کار دانش وجه تسمیه ها نیز، دستی داشت که از جمله روی نام روستای ما هم مطالعه کرده بود.هنزا در ابتدا هنزاب بوده که به معنی افتادن آب از بلندی به پایین است که به مرور به هنزا تبدیل شده است.خانواده من یکی از خانواده های معمولی اما با فرهنگ بودند.تا دیپلم را در کرمان خواندم و بعد در رشته مهندسی دانشکده فنی تبریز مشغول تحصیل شدم.من در اتاق پلی کپی دانشکده تبریز کار می کردم و ماهی 90 تومان(نه 90 هزار)حقوق می گرفتم.حدود ماهی 50 تومان هم از طرف خانواده می آمد وخلاصه در مجموع با ماهی 140 تا 150 تومان در ماه درس می خواندم.وقتی از دانشکده بیرون آمدم ؛همان کت و شلواری را بر تن داشتم که روز اول ورود به دانشگاه پوشیده بودم.کفش هایم هم کهنه و پاره بودند.تنها دارایی ام که در تمام زندگی ام کمکم کرد و می کند 3 چیز بود:1-پشتکار،2-پشتکار،3-پشتکار

 

با این دارایی شروع به کار کردم و چون مهندسی خوانده بودم در چند شرکت کارآموزی کردم و سرانجام استخدام شدم از قرار ماهی 3هزار تومان.این داستان مربوط به سال 1353 است.هیچ دارایی دیگری نداشتم جز یک ژیان چادری که مال شرکت بود و زیر پای ما گذاشته بودند.اما خیلی زود کارفرمای خودم شدم .پس از یک سال و اندی که در شرکت ها کار کردم،یکی از دوستانم که در زنجان پروژه پل سازی در راهی را به عنوان پیمانکار دست دوم برداشته بود و در کارش مانده بود،به من زنگ زد وگفت چه می کنی؟گفتم:در شرکتی کار می کردم و از آنجا بیرون آمدم و الان سر گردان هستم .گفت بیا زنجان ببینیم با هم چه می توانیم بکنیم.به زنجان رفتم و آن پروژه پل سازی را با دوستم شریک شدم و از آنجا کار پیمانکاری را شروع کردم.الان در بین شرکت هایم که حدود 60 شرکت هستند،اولینشان با همان کت و شلوار کهنه و کفش پاره تاسسیس شده است و تا الان به عنوان یک شرکت معتبر بین المللی که اولین صادر کننده خدمات فنی و مهندسی کشور است،کار می کند و پروژه های عظیمی را در این کشور احداث کرده است.آن موقع سازمان برنامه برای اینکه بخواهد به هر شرکتی رتبه و درجه بدهد،حداقل 100 هزار تومان سرمایه می خواست و ما دوست داشتیم این رقم 10 هزار تومان یا کمتر باشد!اما سر انجام با قرض و قوله فراوان این رقم را جور کردیم وآن شرکت تاسیس شد.در این شرکت کمی پیشرفت کردیم تا سال 1360 رسید که سال گرفتاری و بدبختی برای ما بود.در کار پیمانکاریمان ورشکست شدیم و سال 1364 دوباره از زیر صفر استارت زدیم.در آن سال ها واقعا هیچ چیز نداشتم،هیچ چیز.در تبریز پروژه ای اجرا کرده بودیم که ما را خلع ید کرده بودند و حالا دنبال گرفتن طلبم بودم.یادم نمی رود.باید به تبریز رفت و آمد می کردم برای پیگیری امور مالی و طلب های آن پروژه.پول هواپیما که نداشتم با اتوبوس به تبریز می رفتم وآن اتوبوس ها شب رو بود و حدود 5 صبح به تبریز می رسیدم.اما تا زمانی که ادارات دولتی باز می شد 4،3ساعتی زمان بود.من هم که پول مسافرخانه نداشتم با همان روزنامه ای که در اتوبوس خریده بودم؛به حمام عمومی تبریز میرفتم و آنجا می ماندم و بعد هم با همان روزنامه خودم را خشک می کردم و می رفتم دنبال کارم.این اوضاع ادامه داشت تا این که قرار شد یک هیاتی برای تهیه صورت های مالی آن پروژه به محل پروژه بیاید.خب!آن هیات شام و ناهار و بلیط و سایر مخارج لازم داشت و حالا دیگر من خودم نبودم و باید این مخارج را تامین می کردم و به پول سال 63-64 حدود 7 تا 10 هزار تومان می شد.به خانه آمدم و مثل ماتم زده ها فکر می کردم.خدا مادر خانمم را خیر بدهد.از من پرسید چه شده؟چند بار پرسید تا ماجرا را گفتم.ایشان آن پول را برای من تامین کرد و هیچ وقت هم حاضر نشد آن را پس بگیرد.با آن وضع اسفناک مالی در سال 64 استارت زدم و کم کم پیمانکار خوبی شدم،با توسل به همان 3 دارایی که گفتم.سپس پیمانکار اتوبان ساز شدیم و کمی بعد خواستند یک تعداد از پیمانکاران را به پاکستان بفرستند و ما هم به مصداق شعر معروف:عاقل به کنار دجله تا پل می جست/دیوانه پا برهنه از آب گذشت،ما شدیم اولین پیمانکار خارجی جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور.یک پروژه مهندسی را گرفتیم و شروع کردیم و به رغم همه مشکلات و گرفتاری ها در داخل و خارج کشور خدا کمک کرد و آن پروژه خوب از آب درآمد و ما هم کمی نونوار شدیم و خودمان را باور کردیم.من همیشه مسیر رو به جلو را انتخاب کرده ام تا اگر به ساحل رسیدم،افراد پشت سرم نجات پیدا کنند.

در مرحله بعدی که مربوط به 12 سال پیش است،گفتم حالا که پیمانکاری را یاد گرفتیم،دست به کارهای دیگری هم بزنیم؛لذا کار تاسیس یک هلدینگ متشکل از تعدادی شرکت را آغاز کردیم و از این مسیر به بحث بانکداری هدایت شدم.با خودم گفتم در حوزه بنگاه داری یکی از وظایف مهم این است که یک بانک را تاسیس کنیم و در آن بانک،روش ها و عملکردهای نوین را بیاوریم و به این ترتیب اولین بانک خصوصی کشور را تاسیس کردیم .از سوی دیگر هلدینگ ما در بازار سرمایه هم وارد شد و رنج ها و سختی های ما هم شروع شد.واقعا الان که نگاه می کنم از سخت یک کم بیشتر بود.سختی اش از نوع رنج بود.کارهای عادی پیمانکاری ما سختی فیزیکی یا مالی داشت.مثلا ماشین آلات نداشتیم یا بنیه مالی؛اما وقتی به سراغ کاری می روی که جدید است و فضا برای آن مساعد نیست و به رسمیت شناخته نمی شود،رنج به دنبال دارد؛اما باز آن سه سرمایه را داشتیم.هنگام ورود هلدینگ من به بازار سرمایه و بانکداری،چون این حوزه ی،حوزه از ما بهتران بود،با مشکل مواجه شدیم.دولتی ها در این حوزه جولان می دادند،چه شرکت های دولتی چه شرکت های شبه دولتی.از هر طرف تیرها به سوی ما پرتاب می شد و این بسیار رنج آور بود.واقعا رنج های دوره کم توانی و آن دوران که هیچ نداشتیم و به کارهای بزرگ دست می زدیم،در برابر این رنج هیچ بود.رنج های روحی،عصبی و جسمی.بریدن و ناامید شدن در حد اعلا وجود داشت.احساس می کردم در این مملکت تک و تنها دست به کاری زده ام که نباید می زدم؛اما دیدم حالا که کار از کار گذشته باید با توسل به همان سرمایه ها دست روی سرم بگذارم و رنج بکشم تا هزار تیر بیاید و اگر بعد از آن زنده ماندم،چشمانم را باز می کنم و به کارم ادامه می دهم.اگر هم مرده بودم که هیچ!خدا خواست و زنده ماندم و بابت آنچه گذشت و ما از این ماجراها عبور کردیم یا شاید هنوز هم عبور نکردیم،ولی الان که به این ماجراها فکر می کنم می گویم ای کاش کار بزرگ از اول خبر می کرد که بزرگ است،اگر خبر می کرد اصلا سراغش نمی رفتم! آنچه باعث شد من دنبال کارهای بزرگ بروم این بود که احساس می کردم برای رضایت خودم و روح خودم پول کافی نیست و اصلا جایی در معادله ندارد.باید به عنوان یک کار آفرین، کارهایی انجام بدهی که قشر بیشتری از مردم در آن مشارکت داشته باشند.من نوعی سرمایه داری عمومی را در این کشور تعریف و اجرا کردم.نقش من این است که سرمایه زیاد و مشارکت عمومی متمرکز ایجاد کنم تا اتفاق بزرگی مثل تاسیس یک بانک و هلدینگ یا هر مجموعه دیگری که تاسیس آن از حد و مرز توان فردی یک انسان فراتر است،به وقوع بپیوندد و دیدن ثمره آن تلاش یعنی ارضای روح،

برای من مهمتر است. من سه فرمول را سخت حفظ کرده ام:1-پشتکار 2- پشتکار 3- پشتکار

 

اگر یک انسان بدون این فرمول در ابتدای یک داستان قرار بگیرد،سختی ها را تحمل نمی کند و از آن فرار می کند؛اما اگر مثل من با این فرمول ها و سماجت وارد ماجرا شوی و به وسط موضوع برسی،می بینی که راهی نداری.یا باید برگردی یا باید جلو بروی.من همیشه مسیر رو به جلو را انتخاب کرده ام.با خودم می گفتم با برگشتن من که چیزی درست نمی شود.فقط خسارت وارد می شود و 10 هزار نفر بی کار می شوند.پس بگذار به جلو بروم تا اگر به ساحل رسیدم،10 هزار نفر هم پشت سرم نجات پیدا کرده باشند.البته برای ارضای روح خودم کارهای دیگری هم می کنم که یکی از آن ها که خیلی دوستش دارم،تاسیس یک بنیاد برای گسترش آموزش و پرورش در کشور است.فکر می کنم اصلی ترین نیاز ما در کشور آموزش و پرورش،بویژه در مناطق محروم است تا استعدادهای ناب،خالص،پاکیزه و زیبا را از میان محروم ترین و بی بضاعت ترین مردم این مملکت کشف کند.هدفم را روی این کار متمرکز کرده ام و دارم کار را شروع می کنم.من خیلی پروژه های بزرگی را در این کشور اجرا کردم.راه آهن اصفهان شیراز،سد تالوار،سد ارسباران،سد آزاد در کردستان،اتوبان قم کاشان،پروژه 7000 واحدی خانه سازی در ونزوئلاو...اما این کار آموزش و پرورش را بزرگترین کار خود می دانم و حساس ترین آن.من روزهای سختی را پشت سر گذاشتم تا به اینجا رسیدم و اگر آن فرمول نبود،غیر ممکن بود نجات پیدا کنم.داناترین آدم روی زمین که عقلش عالی است،اگر در حد حرف باقی بماند و ایستادگی و ایستادگی و ایستادگی را یاد نگیرد،هیچ کاری از پیش نمی رود.توجه کنید تمام انسان های موفق اشتباهات فراوانی کرده اند و به تدریج و مرور زمان آموزش دیده اند.لذا توصیه ام این است که آن فرمول جادویی من را همیشه به کار ببرید و بدانید معجزه می کند،در زندگی من که معجزه کرد...